The Demon-Making

The Demon-Making Workshop was an invitation to encounter one of the oldest figures of human imagination: the demon. Demons have not always existed to frighten us; sometimes they emerge from our fears and the unknown, inviting us to confront our inner world. We believe that before demons are slain, they must first be seen—and drawn.

The first part of the workshop explored mythological, literary, and visual representations of demons, examining their role across culture and art. Rather than treating them merely as terrifying creatures, participants were encouraged to see them as metaphors for fear, the shadow self, and the unseen parts of human experience.

From there, each participant set out to design and create a personal demon, drawing inspiration from their own memories, emotions, and imagination. From the first sketches to the final artwork, the creative process focused on storytelling, character design, and visual expression, allowing every demon to develop its own identity and narrative.

More than a drawing workshop, Demon-Making was an exercise in seeing—seeing what we usually choose to avoid. Once our fears take shape, they are no longer just monsters; they become part of our story. And perhaps, it is from that moment that understanding—and ultimately overcoming—them truly begins.

کارگاه «دیوکُِشی» تجربه‌ای بود برای مواجهه با یکی از کهن‌ترین شخصیت‌های خیال انسان؛ «دیو». دیوها همیشه برای ترساندن ما زاده نشده‌اند؛ گاهی از دل ترس‌ها و ناشناخته‌های ما شکل گرفته‌اند تا ما را به مواجهه با جهان درونمان دعوت کنند. باور ما این است که دیوها، پیش از آنکه کشته شوند، باید دیده و کشیده شوند.

در بخش نخست کارگاه، شرکت‌کنندگان با روایت‌های اسطوره‌ای، ادبی و تصویری دیو آشنا شدند و درباره نقش آن در فرهنگ و هنر گفتگو کردند. این بخش تلاشی بود برای فاصله گرفتن از کلیشه‌ها و نگاهی دوباره به دیو، نه به‌عنوان موجودی صرفاً هراس‌انگیز، بلکه به‌عنوان استعاره‌ای از ترس‌ها، سایه‌ها و بخش‌های نادیده‌ی وجود انسان.

در ادامه، هر شرکت‌کننده با الهام از تجربه‌ها، خاطرات و تخیل خود، دیوی شخصی را طراحی و خلق کرد. از اتودهای اولیه تا اجرای نهایی، مسیر خلق اثر با تمرکز بر روایت، شخصیت‌پردازی و بیان بصری پیش رفت تا هر دیو، هویت و داستان منحصربه‌فرد خود را پیدا کند.

دیوکُِشی بیش از آنکه یک کارگاه طراحی باشد، تمرینی برای دیدن بود؛ دیدن آنچه معمولاً از آن فرار می‌کنیم. وقتی ترس‌ها تصویر پیدا می‌کنند، دیگر تنها هیولا نیستند؛ به بخشی از روایت ما تبدیل می‌شوند و شاید درست از همان‌جا، امکان شناخت و عبور از آن‌ها آغاز شود.